دلم برای زنی که زیر چادر رنگ و رو رفته اش کنار ایستگاه چمباتمه زده می سوزد. از خیر بسته گزی که برای خواهر کوچولویم گرفته ام و گوشه اش نوشته ام"برای فرشته کوچولو" می گذرم.
خم می شوم و آرام بسته را جلوی زن می گذارم و به سرعت از آنجا دور می شوم و یکی دو ساعتی را در پارک مجاور می پلکم و به آن زن فکر می کنم ...
طبق معمول مادر یک ساعتی زودتر از من از سرکار برگشته، این را از قابلمه روی گاز می فهمم. آرام می روم بالای سر خواهرم که گوشه اتاق خوابیده. جعبه ای را محکم به سینه اش چسبانده. سرم را برای بوسیدن پیشانیش نزدیک می کنم؛ با دیدن نوشته روی جعبه کف اتاق ولو می شوم:"برای فرشته کوچولو" | 
خم می شوم و آرام بسته را جلوی زن می گذارم و به سرعت از آنجا دور می شوم.
