داستان مکرر تشنگی، داستان دویدن های پاهایی ظریف روی خارهای مناسب دریدن و شکافتن، داستان اثبات برادری در میان برق شمشیرها و نیزه ها، داستان رجزها و جنگیدن ها و...نه...نه ، نمی تواند این باشد. نمی تواند فقط همین باشد.
اصلا این همه عجله برای رفتن به کوفه – به ظاهر – و کربلا – به یقین – برای چیست؟!
آیا حسین پسر علی (علیه السلام ) سیر نزولی جهل دینی را اینقدر پر شتاب می بیند؟!
آیا ادامه حکومت یزید پسر معاویه (لعنت الله علیهم) و عدم اعتراض به تغاصب سکان رهبری جهان اسلام که به انحطاط آن منجر می شود عامل این خروج سراسیمه حضرت گردیده است؟!
آیا از قبل پیش بینی می شود که نگارندگان هزاران نامه  به آنچه نگاشته اند خیانت می ورزند؟!
آیا...؟!
موشکافی وقایع عجیب و قابل تامل کربلای سال 61 هجری چقدر ما را در شناخت جهل دینی و مواجهه با آن کمک می کند؟
هنوز بسیارند کسانی که پیشانی شان پینه بسته و اسلام را بدهکار می دانند و هنوز هم که هنوز است مطالبات وصول نشده از اسلام بسیار دارند!
انگار اتفقات عجیب دیگری در راه است!
سال 61 هجری خیلی روشن به ما می گوید که چه کسانی بر خلاف عقربه اسلام می تازند.
دوباره انگار عقل ها امیدشان به چشم ها دوخته شده است و البته چشم ها هیچ تضمینی نمی دهند که راست می بینند یا دروغ.
جهل دینی قهقهه سر می دهد.
دوباره انگار صدای پای سواری سراسیمه می آید...