در طول تاریخ انسان های بزرگی به نام پیامبر یا اولیاء خدا آمدند تا با زیبا ترین سخن ها نوع بشر را به مرجع محاسن یعنی همان پروردگار فراموش شده راهنمایی کنند.
و انسان ها در مواجه با پیامبران و اولیاء خداوند دو گونه بوده اند؛ عده ای به کل وجود این وجود مبارک را کتمان کردند وعده ای نیز سر تعظیم فرود آوردند و سعی کردند حقیقت خداوندی را درک نمایند. این دسته دوم خود دوباره به دو دسته دیگر تقسیم شدند. دسته ای معقول تن به موازین دینی دادند و تمام زندگی خود را با هم وفق دادند و دسته ای کاسه ی داغ تر از آش شدند و پیام آوران حضرت حق را آنچنان به مقام اولوهیت نزدیک کردند که نمی خواستند (نمی خواهند!) باور کنند که پیام آوران و اولیاء الهی مثل بقیه ابنا ی بشر، انسان هستند.
اینجا بیشتر شخصیت الهی و وظیفه ی حضرت رسول اکرم صلی الله علیه وآله مد نظر است که مختصری با توجه به موضوع مطروحه بدان پرداخته می شود.
سال ها پیش دوستی که ادعا می کرد بسیار با اولیاء خدا در ارتباط است می گفت: من سال هاست خیار را بدون نمک می خورم و از این راه نفسم را در بند می کشم!" این گفته مرا به تامل زیادی وا داشت  که آیا اسلام نیز اینگونه  ادا و اطوارها را ترویج می کند؟
بهترین گزینه  شخصیتی برای من خود شخص حضرت رسول صلی الله علیه و آله بود. چون می خواستم از زندگی عادی آن حضرت بیشتر بدانم رفتم سراغ کتاب "سنن النبی صلی الله علیه و آله که مرحوم حضرت علامه طباطبایی آنرا تحریر نموده است. با هر تورقی که از ان کتاب می کردم آنچنان ذوق می کردم که نزدیک بود فریاد بزنم؛ باور نمی کنید پیامبر خیار را با نمک می خوردند! از دنیا سه چیز را خیلی دوست می داشت؛ عطر، نماز و زن! هدیه مردم را قبول می کردند، به موی سر و محاسن خویش روغن می مالیدند و ...
 حال که سال ها از آن روز می گذرد خوب که فکر می کنم می بینم که آن بزرگوار علی رغم مقام نبوت که قبل و بعد، کسی برتر از او نیامده است از هر انسانی عادی و ساده تر زندگی کرده است. تنها تفاوت آن حضرت با سایر انسان ها در دل نبستن به مواد دنیا و استفاده از آن برای زندگی الهی بود...