پیاله پیاله

محبت های شبانه ات را نوشیدند

تا مقابل خانه ای که آقا زبانم لال

دراز کشیده ای و دراحتضار

پیاله های غریب

در دستان ترک خورده ی بچگان یتیم

بلرزد...

* * *

بلند شو آقا

ذوالفقارت

بغض کرده

غریبانه سر به دیوار/ قامتش خمیده...

* * *

بلند شو آقا

کوچه به سایه های شبانه ات خو کرده

و انبانت

دلتنگ خرماهای تشنه ایست که بی تاب کتف های زخمی تواند

* * *

نگران نباش آقا

ابن ملجم گرسنه نمی ماند

بلند شو آقا...