داستان - پـاپـوی

صفحه اول درباره ما تماس با ما پیوندها	یکشنبه، 31 اردیبهشت 1391 - 23:26

تازه ترین نوشته ها:	مظفرالدین شاه عزیز بابا شاه نگاهی به اولین حضور «شهرستان ادب» در نمایشگاه کتاب سمفونی عقربه ها پرده از راز پاپوی آغوش آشنا

داستان

داستان
آغوش آشنا
وقتی در آغوشش گرفت تا ازش خدا حافظی کند و بگوید تو هم مثل علی منی بغضی غریب توی سینه اش نشست. محکم در آغوشش گرفت. دوباره به صورتش خیره شد. انگار این علی بود که کلاهش را بر سر گذاشته بود و مدام به رویش لبخند می زد و می گفت: مادر نگران نباش... تا غروب بر می گردم. یه ناهاری اون بالا می زنیم و بر می گردیم... غروب آمده بود ولی ... - مریم جان! جون تو و جون این علی من که تو سینه به امانت داری... نری پشت سرت رو نگاه نکنی... من خیلی زود دلم برا علی ام تنگ می شه ها...

شنبه، 2 اردیبهشت 1391 - 10:39

داستان
راز خوش خطی
همه حضار به احترام استاد بلند شدند. استاد آرام آرام از جلوی جمعیت گذشت و رفت روی سکو پشت میکروفن ایستاد. سکوت سنگینی بر فضا حاکم بود. گویی تمام علم در مقابل حضاری که خود اهل علم بودند ایستاده بود. بنر پشت سر استاد با خط نستعلیق زیبایی چشم را می نواخت. " مقدم استاد ارجمند حضرت علامه..." استاد شروع به صحبت کرد. آرام و با طمئنینه. اما زمان زیادی نگذشت که ناگهان از سخن ایستاد و دیگر چیزی نگفت! چشم هایش در میان جمعیت به نقطه ای خیره مانده بود! نیمی از سالن به آن سمت چشم دوختند. اما چیزی متوجه نشدند. استاد آهسته از روی سکو پایین آمد و بسمت آن نقطه حرکت کرد. پیرمردی به احترام از جا بلند شد. استاد به گونه ای به او احترام کرد که کسی تا آن زمان از او سراغ نداشت... - سلام آقا! یادتونه به خاطر خط خیلی بدم چقدر چوب به این کف دستم زدید؟ آنقدر که بالاخره دست خطم خوب شد... پیرمرد به علامت شرمساری سرش را پایین آورد. استاد دست معلم پیرش را گرفت و بوسید. آن روز حضرت علامه جعفری (ره) به حضار یادآوری کرد که انسان به هر مرتبه ای از دانش اگر برسد باز بایست در مقابل معلم خود دانش آموزی حق شناس باشد.

سه شنبه، 22 فروردین 1391 - 17:51

داستان
اسب مهمان
چشمهای غریب اسب روی دیوار تو چشمهایش گره خورده بود که مادر با سینی غذا وارد هال شد. بوی عطر زنانه تندی تو فضا پیچیده بود. آخرین قاشق راکه توی دهنش گذاشت زنگ درخانه به صدا درآمد."امیر پسرم ! برو تو اتاق سر درست... فردا امتحان داری،آفرین! من قربون اون شکل ماهت..." حوصله درس خواندن نداشت. رفت روی تختش دراز کشید. دستش سرخورد و از تخت آویزان شد. قاب تکیه داده شده به تخت توجه اش را جلب کرد! خم شد و قاب عکس را برداشت. پدرهمچنان لبخند میزد! اندازه اش با عکس توی هال یکی بود. رفت توی هال. زنی داشت حرف می زد: "آدم زنده باید زندگی کنه...پرویز آقا مرد زندگیه..."

سه شنبه، 18 بهمن 1390 - 14:39

داستان
وقتی عود روشن کردم
یادمه اون روز هوا خیلی دیگه بهاری بود! پنجره رو باز کردم و همین طور که داشتم بدنمو کش می دادم یه نفس عمیق کشیدم. آفتاب ملایم و نسیم خنک حالمو جا آورد. مشغول تماشای آسمون بودم که یادم اومد توی کشوی میزم هنوز یه دونه عود دارم. گفتم تو این هوا بوی خوش عود عجیب می چسبه. فوری رفتم سراغش. فندک کشیدم زیرش و بعد زودی فوتش کردم. دودش که بلند شد گذاشتمش پشت پنجره که خیلی بوش بچه ها رو اذیت نکنه. چند دقیقه ای نگذشته بود که دیدم همه دارند به سمت اتاق آقای حسام می دون! بی اختیار منم دویدم. وقتی رسیدم دیدم آقای حسام رو زمین خوابیده! مسؤول دفترش سعی داشت سرشو بلند کنه و بهش آب قند بده. بقیه بچه ها هم هاج و واج به سردار نگاه می کردند. وقتی فهمیدم به خاطر بوی عودی که من روشن کردم حالش بهم خورده خیلی ناراحت شدم. چند دقیقه بعد که کمی حالش جا اومد رفتم پیشش دو زانو نشستم. - ببخشید حاجی! من نمی دونستم که... نذاشت حرفمو کامل کنم. - نه... شما که کاری نکردی، من عادی نیستم... بغض عجیبی راه گلومو بست؛ چشام خیس شد. دیگه نمی تونستم پیشش بشینم و به چشمای آسمونیش نگاه کنم. زودی بلند شدم و از اتاقش اومدم بیرون.

دوشنبه، 3 بهمن 1390 - 12:06

داستان
شلیک سرباز
تا خون در رگ ماست... فرمانده هفت تیرش را به طرف جوان نشانه گرفت. - خمینی رهبر ماست... انگشت فرمانده ماشه را لمس کرد. - تا خون در رگ ماست... صدای شلیک همه را در بهت و سکوت فرو برد! سرباز اسلحله اش را بر زمین انداخت و میان جمعیت ناپدید شد. فرمانده همچنان در خون خودش می غلطید!

چهارشنبه، 30 آذر 1390 - 15:16