همه حضار به احترام استاد بلند شدند. استاد آرام آرام از جلوی جمعیت گذشت و رفت روی سکو پشت میکروفن ایستاد. سکوت سنگینی بر فضا حاکم بود. گویی تمام علم در مقابل حضاری که خود اهل علم بودند ایستاده بود. بنر پشت سر استاد با خط نستعلیق زیبایی چشم را می نواخت. " مقدم استاد ارجمند حضرت علامه..." استاد شروع به صحبت کرد. آرام و با طمئنینه. اما زمان زیادی نگذشت که ناگهان از سخن ایستاد و دیگر چیزی نگفت! چشم هایش در میان جمعیت به نقطه ای خیره مانده بود! نیمی از سالن به آن سمت چشم دوختند. اما چیزی متوجه نشدند. استاد آهسته از روی سکو پایین آمد و بسمت آن نقطه حرکت کرد. پیرمردی به احترام از جا بلند شد. استاد به گونه ای به او احترام کرد که کسی تا آن زمان از او سراغ نداشت... - سلام آقا! یادتونه به خاطر خط خیلی بدم چقدر چوب به این کف دستم زدید؟ آنقدر که بالاخره دست خطم خوب شد... پیرمرد به علامت شرمساری سرش را پایین آورد. استاد دست معلم پیرش را گرفت و بوسید. آن روز حضرت علامه جعفری (ره) به حضار یادآوری کرد که انسان به هر مرتبه ای از دانش اگر برسد باز بایست در مقابل معلم خود دانش آموزی حق شناس باشد.

چشمهای غریب اسب روی دیوار تو چشمهایش گره خورده بود که مادر با سینی غذا وارد هال شد. بوی عطر زنانه تندی تو فضا پیچیده بود. آخرین قاشق راکه توی دهنش گذاشت زنگ درخانه به صدا درآمد."امیر پسرم ! برو تو اتاق سر درست... فردا امتحان داری،آفرین! من قربون اون شکل ماهت..." حوصله درس خواندن نداشت. رفت روی تختش دراز کشید. دستش سرخورد و از تخت آویزان شد. قاب تکیه داده شده به تخت توجه اش را جلب کرد! خم شد و قاب عکس را برداشت. پدرهمچنان لبخند میزد! اندازه اش با عکس توی هال یکی بود. رفت توی هال. زنی داشت حرف می زد: "آدم زنده باید زندگی کنه...پرویز آقا مرد زندگیه..."

شاخه را اگر سرد است...

تو را هیچگاه از یاد نخواهیم برد/ هنوز/ کوچه هامان به نام توست/ خیابان هامان/ بزرگراه هامان.../ هنوز/ هرچه داریم از شما داریم/ خانه هامان/ ویلاهامان.../

امسال/ بیش‌ترین محصول را درو کردیم/ امسال/ به جست و جویت/ دوباره آمدند/ و زمین را شخم زدند/ ولی/ پدر می‌خواهد/ سال‌های بعد نیز/ بیش‌ترین محصول را/ درو کند!/ پس/ مزارت برای همیشه/ مخفی خواهد ماند.

برادر من!/ که پرچم به دست گرفته ای و/ غریو الله اکبر داری/ می دانم که نگرانی/ این قطاری که از زیر انقلاب می گذرد/ در نیاوران ایستگاه ندارد!

گاهی/ دلم آنقدر تنگ می شود/ که می خواهم دست تک تک شهر را ببوسم/ بروم بر بلندای بلندترین مناره شهر/ از لابه لای آیه الکرسی هایم ، به سمتشان فوت کنم/ چشم بدوزم به قطرات ریز باران/ به آغوش گرم خدا/ آرام بگویم: من هم دوستت دارم...

چشمهایت/ حرف که می زند/ چشمهایم/ بغض می کند/ و من/ در لغزش معصومانه ی چشمهایت/ می لرزم./ اما دوباره/ زمان رفتن است،/ پس می روم/ و تکثیر شدن مدامم را/ در چشمهایت/ نمی بینم...

روایتی دیگر از ولنتاین! از آنجا که روز والنتاین دیگر جهانی شده لاجرم حرف ها و حدیث ها هم در موردش در حد "خیلی"، بسیار است! مثلا جالب است که در روایتی تقریبا معتبر آمده است که آقای والنتاین فردی مسیحی بوده که خیلی خیلی به کودکان عشق می ورزیده است.1 ولی بعضی معاندان وی که به این بزرگوار رشک می بردند آورده اند که او را به خاطر اینکه از پرستش خدایان سرباز زده بوده به زندانش کردند؛ الله اعلم.

در نوشتن ژانر ادبی داستان، توجه به نکاتی که رعایت آن ها سبب خلق رمانی در اندازه های بین اللملی خواهد شد حائز اهمیت است. این موارد که ذیلا بدان اشاره می شود جدا از موضوع و محتوای داستان است.