یادمه اون روز هوا خیلی دیگه بهاری بود! پنجره رو باز کردم و همین طور که داشتم بدنمو کش می دادم یه نفس عمیق کشیدم. آفتاب ملایم و نسیم خنک حالمو جا آورد. مشغول تماشای آسمون بودم که یادم اومد توی کشوی میزم هنوز یه دونه عود دارم. گفتم تو این هوا بوی خوش عود عجیب می چسبه. فوری رفتم سراغش. فندک کشیدم زیرش و بعد زودی فوتش کردم. دودش که بلند شد گذاشتمش پشت پنجره که خیلی بوش بچه ها رو اذیت نکنه. چند دقیقه ای نگذشته بود که دیدم همه دارند به سمت اتاق آقای حسام می دون! بی اختیار منم دویدم. وقتی رسیدم دیدم آقای حسام رو زمین خوابیده! مسؤول دفترش سعی داشت سرشو بلند کنه و بهش آب قند بده. بقیه بچه ها هم هاج و واج به سردار نگاه می کردند. وقتی فهمیدم به خاطر بوی عودی که من روشن کردم حالش بهم خورده خیلی ناراحت شدم. چند دقیقه بعد که کمی حالش جا اومد رفتم پیشش دو زانو نشستم. - ببخشید حاجی! من نمی دونستم که... نذاشت حرفمو کامل کنم. - نه... شما که کاری نکردی، من عادی نیستم... بغض عجیبی راه گلومو بست؛ چشام خیس شد. دیگه نمی تونستم پیشش بشینم و به چشمای آسمونیش نگاه کنم. زودی بلند شدم و از اتاقش اومدم بیرون.

امسال/ بیش‌ترین محصول را درو کردیم/ امسال/ به جست و جویت/ دوباره آمدند/ و زمین را شخم زدند/ ولی/ پدر می‌خواهد/ سال‌های بعد نیز/ بیش‌ترین محصول را/ درو کند!/ پس/ مزارت برای همیشه/ مخفی خواهد ماند.

شاید در حوزه شعر کمتر کسی باشد نام سید ضیاءالدین شفیعی شاعر و فعال ادبی را نشنیده باشد. شاعری که سال ها آثار او جزء برگزیده های ادب معاصر بود.

شاید تاکنون بعضی از آداب و رسوم دیار فرنگ که کم کم تبدیل به فرهنگ آنان شده است ما را به تحسین وادار کرده باشد. اما می خواهم از اتفاقی که صبح یک روز پاییزی برایم افتاده است برای شما بگویم. اتفاقی که حتما پس از شنیدن آن به یاد دیار فرنگ می افتید! القضا صبح همان روز پاییزی شال و کلاه کرده و سراسیمه به سمت ایستگاه اتوبوس می رفتم که پیرمردی توجه ام را جلب کرد.

در نوشتن ژانر ادبی داستان، توجه به نکاتی که رعایت آن ها سبب خلق رمانی در اندازه های بین اللملی خواهد شد حائز اهمیت است. این موارد که ذیلا بدان اشاره می شود جدا از موضوع و محتوای داستان است.